Op 19 januari begon de viering van het 100 jaar bestaan van de Stichting Boxtel Vooruit!met de uitgave van een daaraan gewijd Magazine en een overzichtstentoonstelling in het MUBO. Voor deze gelegenheid schreef ik het volgende gedicht, dat ik daar las: 

BOXTEL 100 jaar VOORUIT!

En het geschiedde op die zesde mei een eeuw geleden dat negen notabelen oranjegezind 

het voortouw namen. Het geschiedde zoals alles in hun dorp volgens het adagium ‘ Zit niet stil, 

sla de groote trom! ’ Uit trouw, verknochtheid? Het overkwam hun als leven in een schoot. 

En toen het er was, bleef het, hield het stand door eigen volk, het gemak van handelen ter

lering en vermaak, alles voor niks en niemendal, uit vrije wil, kleinschalig, genereus, hendig zat. 

Nie mauwe, mar oew mouwe opstrope, dè moet toch lukke? En het groeide zonder dat men 

besefte dat het er was, alsof het nooit anders was geweest, het er altijd blijven zou uit zorg 

voor verbinding, het eigene van een durp, een nest om nooit te vergeten en steeds te koesteren. 

Het is de gewoonste zaak dat het er is, het slagvaardig onderhouden van plaatselijke rituelen,   

het hoeden van evenementen. Hoe het zich verwarmt tussen de drie grote zustersteden, 

hoe het profijt van het kleinere je rijk kan maken, het toegewijde aan een plaats, een straat

jezelf kan bezielen. Hoe er ongedwongen het verzoek ligt je te engageren, het bijzondere 

van gemeenzaam leven uit te stallen, net zozeer voor eigen als andermans parochie  

zonder vergelijk: ‘ Dit zijn wij, hier zijn we bij onszelf, hier klopt het Brabantse hart 

nadrukkelijk. Het zit in ons genen er het állerbeste van te maken en dat te laten galmen 

door Jas in zunne blauwe kiel, onze reuzen buikspreekpop.  En dè zo luid en lang meugeluk! ’


De jaartabel met belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis van Boxtel waaronder het aanbrengen van de plaquette ter nagedachtenis van de brand in café De Kom en de plaatsing van het Verzetsmonument in De Kampina, waarvoor ik de teksten schreef.


Dit affiche is 100 jaar oud!


Mijn gedicht hangt ingelijst in het MUBO 


Jas de Keistamper: reus die in 1949 het levenslicht zag, behoort sinds 2013 tot Unesco’s Cultureel Erfgoed. Hij is het pratende en zelfstandig lopende boegbeeld van de reuzencultuur in zuidelijk Nederland en VLaanderen. Boxtelaren worden in sommige kringen Keistampers genoemd, tijdens carnaval heet Boxtel Eendengat.